Świat Obok

Można patrzeć, rozpoznawać, uświadamiać sobie Istotę. Otaczać się nią. Ale na tym nic się nie kończy. To dopiero początek - by poczuć, przeżyć, trzeba wejść w to. Wejść we wszystko, czego z tego punktu nie widać. Pozawalać sobie na doświadczanie. Na działanie. Czas, przestrzeń, to "trzecie", co otrzymujemy po przeforsowaniu dualizmu - też zanika. W umyśle.  Obchód duchowego ogródka to nasz człowieczy obowiązek.

Zakotwiczyć swoją świadomość w ciele to połączyć się z duszą, bo świadomość SPAJA. A bez spójności będziemy wszystko widzieć w częściach. Co to znaczy: być świadomym cielesności ? Myślisz, że ludzie czują się ciałami? Wygląda na to, że tak – obracamy się w świecie bardzo materialnym i nastawionym na konsumpcję. Wszystko, co nas otacza służy ciału. Ono jawi się, jako wyznacznik i cel działań.             Zaskoczę Cię jednak – przeciętny człowiek jest oddalony od swojego ciała tak bardzo i z konsekwencją, że zatarła się przed nim delikatna granica rozpoznawania tego, co cielesne, a co nie. Cała egzystencja wydaje się być „cielesna”, a tak naprawdę to, co podciągamy pod etykietkę ciała, jest naszym umysłem. Materializm nie ma nic wspólnego z potrzebami ciała, konsumpcjonizm wcale nie zaspokaja tej fizjologicznej i fizycznej części życia. To sposoby na zaspokojenie miotającego się nieustannie umysłu, pomiędzy dualnością: ci...

To, co mamy dane, bezwarunkowe i najczystsze – to świadomość. Z nią wchodzimy w kontakt ze światem materialnym, mentalnym, duchowym i wszystkim, co poza. I możemy odczuwać życie. Piękno tego czystego odczuwania – jest tym, co od zawsze w naszych sercach rozkwitało jasnością, choćby przez ułamek sekundy. Bezinteresowną radością. Bardzo dobrze znasz te momenty. Odważ się zaakceptować je w swoim życiu, jako naturalne prawo istnienia.                 Delikatne ciepło w duszy, w sercu, jak szczere uczucie miłości, ale nie takiej zwyczajnej, wytartej i wypłowiałej. Słowo miłość znamy przecież bardzo dobrze, jednak kto naprawdę wie, co ono znaczy? To żadna sztuka znać wielkie słowa: pokój, harmonia, dobro, piękno, prawda. Sztuką jest pojąć ich znaczenie, najpierw dla samych siebie, potem dla bliskich, wreszcie świata i całego uniwersum – choć nie jest tajemnicą, że ta hierarchia paradoksalnie...

Trójka to bardzo symboliczna liczba i zapewne z tego powodu poczułam wielką potrzebę podziękowania za trzy lata, które od początku były pewnym procesem, rozwojem i niezwykłą podróżą w głąb siebie. Dzisiejszy dzień odczułam wręcz jako własne urodziny - duchowe. Bo w dużej mierze tak właśnie było. Gdy trzy lata temu zakładałam tego bloga, nie miałam pojęcia po co to robię, po prostu tak bardzo chciałam się podzielić kilkoma myślami, które wydawały się tak uniwersalne, że aż nie mogłam uwierzyć, iż mało kto o nich pamięta. Do dziś nie wiem dlaczego tu jestem, a z tej niewiedzy wynika wiedza o pamiętliwości - o tym, że wszystko ma być przypomnieniem tego, co istotne. Bezgranicznego i bezinteresownego odczuwania, którego fundament leży w przestrzeni pomiędzy paradoksami. I ponad tym, co zwę procesem, rozwojem. Nieustannie o tym się mówi, sama o tym piszę i pisałam, choć głęboko czuję, że tylko ponad tym jest właściwa Harmonia. Wędrówka jest przygodą, doznawaniem i po to przecież tu jeste...

            Świadomość czyni z ludzi osoby pełnowymiarowe. To, czego jesteśmy świadomi, staje się bowiem częścią nas w sposób kompletny i niepowtarzalny. Świadomość oznacza wiedzę połączoną, pochodzącą z wnętrza. Kierując uwagę na konkretne aspekty życia, uświadamiając sobie ich istnienie – możemy pogłębiać wiedzę na ich temat. Równocześnie nawiązujemy relacje, bo wszystko jest w efekcie oparte na rozmaitych relacjach, na kontakcie.             Świadomość spaja. A to co zespolone tworzy pełne wymiary, w jakich człowiek – czy to fizycznie, czy mentalnie, czy wreszcie duchowo – może się poruszać.             Obrazem takiej pięknej relacji może być kontakt z Naturą. To nie wszystko wiedzieć o jej istnieniu, widzieć ją, czy nawet „doświadczać”. Czym jest doświadczenie w istocie? To bezpośrednie odczuwanie, niczym nieu...

                          Intensywne ukochanie ziemi przez niebo. Dla niej niebo zrzuca z siebie życiodajną wodę, dla niego ziemia wzrasta, pnie się ku górze. Dotknąć sfery niedotykając jej wcale, oto jest wewnętrzna potrzeba człowieka. A że o niej nic nie wie – sprawa oczywista. Chwyta, łapie, trzyma się rzeczy, bo są jakkolwiek namacalne, lecz nie dają pełni zaspokojenia. Właściwie w samym tym słowie – zaspokojenie – pełnia już istnieje. Nie może być połowicznego zaspokojenia, częściowego. To słowo gotowe , napęczniałe spokojem i… satysfakcją? Niekoniecznie. Cechą uchwycenia tego, co Niewypowiadalne, muśnięcia sfery, jest jej paradoksalna niepełność – brak realnej namacalności. Odważne wejście w tę przestrzeń daje nam dopiero możliwość urealnienia tego w życiu. W zmysłach, w myśli, w działaniu – swoim życiu. To każdy czyn wynikający z miłości, jaką ziemia darzy niebo, a niebo ziemię. Czyny...